Stabilizacja obrazu pomaga mi robić ostre zdjęcia i nagrywać płynniejsze filmy, gdy aparat, telefon lub obiektyw drży w dłoniach. Drgania szczególnie łatwo zauważyć przy słabym świetle, długim czasie naświetlania i dużym zbliżeniu. Stabilizator wykrywa ruch urządzenia i koryguje go, aby obraz na matrycy lub w kadrze pozostał możliwie nieruchomy. Nie zdziała jednak cudów: ograniczy drobne poruszenia, ale nie zatrzyma gwałtownego szarpnięcia ani ruchu fotografowanej osoby.
Najczęściej spotykam stabilizację w obiektywie oraz w korpusie aparatu. W systemie optycznym, czyli OIS, czujniki ruchu, między innymi żyroskopy, wykrywają drgania, a specjalna grupa soczewek przesuwa się w przeciwnym kierunku. Z kolei w systemie IBIS porusza się matryca. Zaawansowane układy kompensują ruch w pięciu osiach: poziomej i pionowej, przechylenie oraz obrót wokół dwóch pozostałych kierunków. Niektóre aparaty łączą stabilizację w korpusie i obiektywie, dzięki czemu stabilizują obraz w obu tych elementach.
W praktyce stabilizacja przydaje się przede wszystkim podczas fotografowania nieruchomych obiektów z ręki. W ciemnym wnętrzu mogę ustawić dłuższy czas naświetlania, a tym samym ograniczyć ryzyko, że drobny ruch dłoni rozmyje cały kadr. Przy teleobiektywie nawet niewielkie drgnięcie staje się mocno widoczne, dlatego korekcja bywa szczególnie cenna. Trzeba jednak pamiętać, że stabilizator kompensuje ruch aparatu, a nie fotografowanego obiektu. Aby zamrozić biegnącą lub tańczącą osobę albo ruch jej rąk, potrzebuję krótkiego czasu migawki.
Gimbal, statyw czy stabilizacja? Każde pomaga inaczej
Stabilizacja elektroniczna, czyli EIS, działa inaczej i często trafia do telefonów oraz kamer. Oprogramowanie analizuje kolejne klatki, po czym przesuwa lub przycina obraz, by ograniczyć wstrząsy. Może też korzystać z danych żyroskopu. Ponieważ algorytm potrzebuje zapasu kadru, obraz może zostać przycięty, a jego rozdzielczość lub szczegółowość — pogorszyć się. Stabilizacja hybrydowa łączy korekcję optyczną z elektroniczną: urządzenie najpierw ogranicza fizyczne drgania, a potem cyfrowo wygładza pozostały ruch.
Stabilizacji nie zawsze warto używać. Podczas panoramowania, czyli celowego podążania aparatem za poruszającym się obiektem, system może korygować ruch, który chcę zachować. Niektóre aparaty i obiektywy oferują specjalny tryb panoramowania, a w innych mogę wyłączyć stabilizację. Na statywie również sprawdzam instrukcję sprzętu. Część układów sama wykrywa stabilne podparcie, natomiast inne mogą reagować na brak drgań i powodować lekkie poruszenie.
Jeśli wbudowany stabilizator nie wystarcza, sięgam po dodatkowe akcesoria. Statyw unieruchamia aparat i sprawdza się przy długich ekspozycjach, zdjęciach tego samego miejsca o różnych porach dnia oraz kadrach wymagających powtarzalnego ustawienia. Gimbal stabilizuje kamerę lub telefon w kilku osiach, nawet gdy idę, a steadicam pomaga uzyskać płynny ruch podczas filmowania. Każde rozwiązanie służy innym celom, ale żadne nie zastępuje właściwego czasu migawki, dobrego podparcia ani uważnego prowadzenia kamery.
Stabilizacja w obiektywie czy korpusie — jak wybrać?
Poniższa lista pokazuje, czym różnią się oba rodzaje stabilizacji, kiedy najlepiej się sprawdzają i na co zwrócić uwagę przy wyborze sprzętu. Podpowiada również, kiedy warto sięgnąć po dodatkowe akcesoria.
- Stabilizacja w obiektywie — czujniki, takie jak żyroskop, wykrywają drgania, a układ optyczny przesuwa soczewkę w przeciwnym kierunku. Wybierz to rozwiązanie, jeśli fotografujesz z ręki przy słabym świetle lub używasz długiej ogniskowej. Stabilizuje obraz w wizjerze, co ułatwia kadrowanie, ale nie zatrzymuje ruchu fotografowanej osoby ani innego obiektu.
- Stabilizacja w korpusie (IBIS) — aparat porusza matrycą, aby skompensować drgania. Dzięki temu stabilizacja współpracuje z wieloma obiektywami, również tymi bez własnego stabilizatora. Zaawansowane systemy korygują ruch w kilku osiach, więc dobrze sprawdzają się podczas fotografowania z ręki i korzystania z różnych szkieł.
- Połączone systemy — niektóre aparaty łączą stabilizację matrycy z układem w obiektywie, co może skuteczniej ograniczać drgania. Sprawdź jednak, czy korpus i obiektyw obsługują wspólną stabilizację.
- Dopasuj stabilizację do rodzaju zdjęć — włącz ją, gdy fotografujesz z ręki nieruchomy obiekt, zwłaszcza przy dłuższym czasie naświetlania. Pamiętaj jednak, że stabilizator kompensuje ruch aparatu, a nie fotografowanego obiektu. Aby zamrozić jego ruch, ustaw odpowiednio krótki czas migawki. Podczas panoramowania wyłącz stabilizację lub wybierz tryb śledzenia ruchu, jeśli aparat go oferuje.
- Wyłącz stabilizację na statywie, gdy wymaga tego sprzęt — niektóre stabilizatory próbują korygować drgania, których nie ma, przez co mogą pogorszyć ostrość. Sprawdź instrukcję aparatu i obiektywu: część systemów automatycznie wykrywa statyw, a pozostałe trzeba wyłączyć ręcznie.
- Uwzględnij ograniczenia stabilizacji — skuteczność zależy od konstrukcji systemu i warunków fotografowania, a żadne rozwiązanie nie usunie bardzo dużych drgań. Ponadto stabilizacja elektroniczna może przycinać kadr lub obniżać jakość obrazu. Dlatego do zdjęć w pierwszej kolejności wybieraj rozwiązanie optyczne albo mechaniczne.
- Dobierz rozwiązanie do zestawu — jeśli często zmieniasz obiektywy, stabilizacja w korpusie wesprze wiele z nich. Z kolei układ w obiektywie może wystarczyć, jeśli korzystasz głównie ze szkieł z własnym stabilizatorem. Nie kieruj się wyłącznie deklarowaną skutecznością: sprawdź zgodność sprzętu i dopasuj wybór do rodzaju fotografii.
- Rozważ dodatkowe akcesoria — statyw unieruchamia aparat, dlatego przydaje się przy długich ekspozycjach i powtarzaniu ujęć. Gimbal stabilizuje kamerę podczas ruchu, natomiast steadicam pomaga uzyskać płynny obraz w filmie. Akcesoria te nie zastąpią stabilizacji w każdej sytuacji, ale mogą lepiej sprawdzić się podczas nagrywania lub pracy z aparatem w ruchu.
| Rozwiązanie lub sytuacja | Jak działa | Co stabilizuje | Typowy zakres / dane orientacyjne | Zalety | Ograniczenia i wady | Kiedy wybrać lub włączyć | Kiedy wyłączyć albo wybrać alternatywę |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Stabilizacja w obiektywie (OIS, IS, VR, OSS — nazwy zależą od producenta) | Żyroskopy wykrywają drgania aparatu, a ruchoma grupa soczewek przesuwa się, by skompensować ich wpływ na obraz. | Drgania aparatu podczas fotografowania lub filmowania z ręki; nie zatrzymuje ruchu fotografowanego obiektu. | Skuteczność zależy od obiektywu, ogniskowej, czasu naświetlania i techniki. Deklaracje producentów podaje się często w stopniach EV; wyniki rzeczywiste mogą być niższe. | Działa z korpusami bez IBIS; stabilizuje obraz w wizjerze lub na ekranie w wielu zestawach; bywa szczególnie skuteczna z długimi teleobiektywami. | Nie każdy obiektyw ma stabilizację; funkcja zwiększa koszt i masę obiektywu. Nie zamrozi ruchu osoby, zwierzęcia ani pojazdu. | Zdjęcia z ręki przy słabym świetle, dłuższych ogniskowych oraz spokojne ujęcia wideo. | Na stabilnym statywie, jeśli producent zaleca wyłączenie; przy panoramowaniu należy użyć odpowiedniego trybu panningu lub wyłączyć korekcję osi poziomej. |
| Stabilizacja w korpusie (IBIS, Sensor-Shift) | Mechanizm przesuwa matrycę, kompensując drgania aparatu; zaawansowane układy mogą korygować kilka rodzajów ruchu. | Drgania aparatu. W zależności od konstrukcji kompensuje ruchy kątowe, przesunięcia i obrót wokół osi obiektywu. | W wielu systemach korekcja obejmuje do 5 osi. Skuteczność jest zależna od korpusu, obiektywu, ogniskowej i warunków; deklarowane wartości EV są wynikiem testów producenta. | Może stabilizować wiele obiektywów, także starsze modele bez OIS; nie wymaga osobnego stabilizatora w każdym obiektywie. | Nie zatrzymuje ruchu fotografowanego obiektu. Skuteczność może maleć przy długich ogniskowych; niektóre kombinacje wymagają zgodności korpusu i obiektywu. | Zdjęcia z ręki obiektywami bez stabilizacji, ujęcia w słabym świetle oraz filmowanie, gdy nie używa się podpory. | Na statywie lub przy celowym ruchu aparatu, jeśli instrukcja aparatu wskazuje ryzyko niepożądanej pracy układu. |
| Połączenie IBIS i OIS (stabilizacja skoordynowana) | Korpus i obiektyw dzielą między siebie korekcję drgań; sposób współpracy zależy od systemu i kompatybilności sprzętu. | Drgania aparatu w większej liczbie osi niż w przypadku pojedynczego układu. | Nie ma jednej uniwersalnej wartości skuteczności. Wynik zależy m.in. od korpusu, obiektywu, ogniskowej i metody pomiaru. | Może zapewnić skuteczniejszą korekcję niż pojedynczy układ, zwłaszcza przy zdjęciach z ręki. | Nie wszystkie korpusy i obiektywy współpracują w pełni; oznaczenia i tryby różnią się między producentami. | Przy zgodnym zestawie, fotografowaniu z ręki i potrzebie maksymalnej korekcji drgań. | Na statywie, podczas panoramowania lub gdy pojawiają się artefakty — warto sprawdzić instrukcję i wykonać próbne ujęcie. |
| Stabilizacja elektroniczna (EIS) | Oprogramowanie analizuje ruch i koryguje kadr, zwykle przez przycięcie obrazu oraz jego cyfrowe przesuwanie. | Drgania w nagraniu wideo; niektóre systemy częściowo ograniczają wpływ ruchu sceny. | Przycięcie kadru jest zależne od aparatu i trybu; może wynosić od niewielkiego do wyraźnego. Nie istnieje jedna wartość wspólna dla wszystkich urządzeń. | Nie wymaga ruchomych soczewek ani matrycy; może uzupełniać stabilizację optyczną podczas nagrywania. | Może zmniejszyć kąt widzenia lub rozdzielczość; szybki, gwałtowny ruch może powodować zniekształcenia obrazu. | Przy nagrywaniu z ręki, gdy cyfrowe przycięcie nie przeszkadza. | Gdy ważny jest pełny kadr, maksymalna szczegółowość albo naturalny ruch kamery; do zdjęć nie zastępuje krótkiego czasu migawki przy ruchomym obiekcie. |
| Ruch fotografowanego obiektu | Stabilizator nie zatrzymuje obiektu; ostrość ruchu zależy przede wszystkim od czasu migawki, światła i śledzenia autofocusu. | Stabilizacja kompensuje ruch aparatu, nie ruch fotografowanej osoby, zwierzęcia czy pojazdu. | Potrzebny czas migawki zależy od prędkości obiektu, kierunku ruchu, ogniskowej i odległości; nie ma jednego poprawnego czasu dla wszystkich scen. | IBIS lub OIS może ograniczyć drgania aparatu, gdy jednocześnie stosuje się krótki czas migawki. | Dłuższy czas uzyskany dzięki stabilizacji może nadal rozmyć poruszający się obiekt. | Użyj krótszego czasu migawki, jeśli obiekt ma być zamrożony; stabilizację pozostaw włączoną, gdy aparat także drży. | Jeśli zależy na kontrolowanym rozmyciu ruchu, dobierz dłuższy czas i stabilizuj aparat statywem lub techniką panoramowania. |
| Zdjęcia z ręki przy słabym świetle | OIS lub IBIS ogranicza rozmycie wywołane drżeniem fotografa. | Ruch aparatu, nie poruszające się elementy sceny. | Stabilizacja może pozwolić użyć dłuższego czasu niż bez niej; uzyskany zysk w EV zależy od sprzętu, ogniskowej i fotografa. | Może ograniczyć potrzebę podnoszenia ISO przy fotografowaniu nieruchomych scen. | Nie gwarantuje ostrości przy każdym czasie; osoby w kadrze mogą poruszyć się nawet wtedy, gdy aparat jest stabilny. | Nieruchome obiekty, wnętrza, krajobraz nocą i statyczne ujęcia z ręki. | Przy ruchomych obiektach ustaw czas odpowiedni do ich prędkości; w razie potrzeby zwiększ ISO lub użyj dodatkowego światła. |
| Panoramowanie za poruszającym się obiektem | Fotograf płynnie obraca aparat, śledząc obiekt; niektóre obiektywy oferują tryb stabilizacji przeznaczony do panoramowania. | Tryb panningu koryguje drgania w osi innej niż zamierzony ruch aparatu. | Ustawienia zależą od prędkości obiektu, ogniskowej i kierunku panoramowania; warto wykonać serię próbnych zdjęć. | Może uzyskać ostry obiekt i rozmyte tło, podkreślając wrażenie ruchu. | Pełna korekcja wszystkich osi może przeciwdziałać zamierzonemu ruchowi; wymaga płynnej techniki. | Wybierz tryb panningu, jeśli jest dostępny, i śledź obiekt równym ruchem. | Wyłącz stabilizację lub zmień tryb, jeśli obraz „walczy” z ruchem aparatu albo instrukcja zaleca takie ustawienie. |
| Statyw | Podpiera aparat i ogranicza jego ruch; umożliwia wykonywanie długich ekspozycji oraz powtarzalnych kadrów. | Ruch aparatu, o ile statyw stoi stabilnie i nie jest poruszany przez wiatr, podłoże lub dotyk. | Może umożliwić ekspozycje trwające sekundy lub dłużej; potrzebny czas zależy od sceny i efektu. | Sprawdza się przy krajobrazie, architekturze, zdjęciach nocnych, makro i serii ujęć z tego samego miejsca. | Jest mniej mobilny niż fotografowanie z ręki; może być niestabilny na miękkim gruncie lub przy silnym wietrze. | Przy długich ekspozycjach, nieruchomych kadrach i fotografowaniu z powtarzalnej pozycji. | Na niepewnym podłożu lub gdy ogranicza tempo pracy; w przypadku niektórych aparatów wyłącz stabilizację zgodnie z instrukcją. |
| Gimbal | Silniki utrzymują kamerę lub aparat w określonym położeniu, kompensując ruch operatora. | Ruch kamery w kilku osiach podczas filmowania w ruchu. | Nośność, czas pracy i liczba obsługiwanych osi są zależne od modelu; sprzęt trzeba wyważyć dla konkretnego zestawu. | Pozwala uzyskać płynne ujęcia podczas chodzenia lub przemieszczania się; jest wygodny przy mobilnym filmowaniu. | Wymaga zasilania, wyważenia i konfiguracji; zwiększa masę zestawu i nie usuwa wszystkich drgań kroków. | Przy dynamicznym filmowaniu z ręki i przemieszczaniu się z kamerą. | Do nieruchomych kadrów wybierz statyw; przy bardzo lekkim lub niekompatybilnym zestawie sprawdź ograniczenia nośności. |
| Steadicam | Mechaniczny system przeciwwag i ramienia izoluje kamerę od części ruchów operatora; nie wymaga silników w klasycznej konstrukcji. | Ruchy operatora podczas prowadzenia kamery, przede wszystkim w ujęciach przemieszczanych. | Wymaga dopasowania do masy zestawu; czas pracy zależy od kondycji operatora i konfiguracji. | Umożliwia płynne, ciągłe ujęcia i nie wymaga zasilania w klasycznej wersji. | Wymaga umiejętności, regulacji i często dodatkowego wyposażenia; jest mniej poręczny niż prosty statyw. | Przy dłuższych ujęciach filmowych i pracy operatora w ruchu. | Do szybkich, prostych nagrań lub lekkiego zestawu, jeśli montaż i nauka obsługi przewyższają korzyści. |
| Stabilizacja na statywie lub nieruchomej podporze | Statyw ogranicza drgania fizycznie, ale aktywny stabilizator może w niektórych konstrukcjach próbować korygować nieistniejący ruch. | Podpora stabilizuje cały aparat; działanie IBIS/OIS zależy od modelu i warunków. | Nie ma uniwersalnej zasady dla wszystkich aparatów i obiektywów — sprawdź instrukcję oraz wykonaj test. | Wyłączenie układu, gdy jest zalecane, może zapobiec niepożądanym mikroprzesunięciom obrazu. | Automatyczne wyłączanie stabilizacji nie jest wspólne dla wszystkich urządzeń; jej wyłączenie z ręki może pogorszyć ostrość. | Przy długiej ekspozycji i stabilnym statywie, jeśli producent zaleca wyłączenie stabilizacji. | Nie wyłączaj jej odruchowo w każdej sytuacji — szczególnie przy filmowaniu z podpory, która nadal przenosi drgania. |
Stabilizacja w obiektywie czy korpusie: najważniejsze różnice
Stabilizacja ogranicza rozmycie spowodowane drżeniem rąk, ale nie zatrzyma biegnącego dziecka ani samochodu — koryguje ruch aparatu, nie fotografowanego obiektu. W systemie obiektywowym żyroskop wykrywa ruch, a układ optyczny przesuwa soczewkę w przeciwnym kierunku. Szczególnie doceniam to rozwiązanie przy dłuższych ogniskowych i słabym świetle, ponieważ nawet niewielkie drgnięcie może zepsuć kadr.
Stabilizacja w korpusie, czyli IBIS, porusza matrycą, dlatego może współpracować z wieloma obiektywami, także tymi bez własnego stabilizatora. Zaawansowane układy korygują ruch w pięciu osiach: poziomej i pionowej, obrót oraz przechylenie aparatu. A skoro już tu trafiłeś to sprawdź, jakie obiektywy pasują do Canona. Z kolei stabilizacja obiektywowa często lepiej sprawdza się przy długim teleobiektywie, a jej działanie widać w wizjerze. Niektóre zestawy łączą oba mechanizmy, ponieważ korpus i obiektyw współpracują ze sobą.
Stabilizacja pomaga uzyskać ostre zdjęcia, gdy aparat lekko drży, ale nie zastąpi krótkiego czasu migawki przy fotografowaniu ruchu. Dobierz jej rodzaj do obiektywu, kadru i sposobu pracy.
Ostre zdjęcia z ręki? Wybierz stabilizację dopasowaną do kadru
Fotografując z ręki nieruchomy obiekt, mogę czasem wydłużyć czas naświetlania i uniknąć poruszenia. Podczas panoramowania aparat podąża jednak za tematem, więc trzeba wybrać odpowiedni tryb stabilizacji albo ją wyłączyć. Warto też sprawdzić zalecenia producenta dotyczące statywu: niektóre układy wykrywają unieruchomienie, natomiast inne mogą korygować nieistniejące drgania. Stabilizator nie zamrozi ruchu fotografowanej osoby — do tego potrzebny jest krótszy czas migawki.
W filmowaniu często stosuję stabilizację elektroniczną, która analizuje obraz i koryguje go programowo, zwykle przycinając kadr. Zbyt mocna korekcja może zatem ograniczyć pole widzenia lub szczegółowość. Jeśli wbudowana stabilizacja nie wystarcza, wybieram statyw do nieruchomych ujęć albo gimbal, który stabilizuje kamerę w trzech osiach podczas ruchu. Nie ma jednego najlepszego rozwiązania: IBIS ułatwia zmianę obiektywów, stabilizator w obiektywie pomaga przy tele, a wybór zależy od sprzętu i sposobu fotografowania.
Ciekawostka: skuteczność stabilizacji podawana w „stopniach” opisuje, o ile można wydłużyć czas naświetlania względem zdjęcia zrobionego bez stabilizacji — nie oznacza jednak gwarancji ostrego kadru, bo wynik zależy m.in. od ogniskowej i pewności chwytu.
Kiedy stabilizacja pomaga, a kiedy lepiej ją wyłączyć
Poniższa lista pokazuje, kiedy stabilizacja obrazu pomaga ograniczyć poruszenie zdjęć, a kiedy może zakłócić pracę lub pogorszyć efekt.
- Włącz stabilizację, gdy fotografujesz z ręki. Optyczna stabilizacja w obiektywie lub korpusie kompensuje drobne drgania aparatu, dlatego przydaje się w słabym świetle, gdy potrzebujesz dłuższego czasu naświetlania. Ułatwia też robienie szybkich, spontanicznych zdjęć. Nie zatrzyma jednak ruchu fotografowanego obiektu: ograniczy rozmycie spowodowane drganiami aparatu, ale nie zamrozi biegnącej osoby.
- Rozróżniaj rodzaje stabilizacji. Stabilizacja optyczna (OIS) przesuwa element układu optycznego, natomiast stabilizacja w korpusie (IBIS) porusza matrycą, kompensując ruch aparatu. Niektóre modele łączą te rozwiązania ze stabilizacją elektroniczną (EIS), która analizuje obraz algorytmem i może korygować także ruch obiektu. EIS może jednak przycinać kadr oraz obniżać szczegółowość i rozdzielczość obrazu.
- Wyłącz stabilizację na statywie, jeśli aparat nie wykrywa unieruchomienia. W takiej sytuacji stabilizator może próbować kompensować nieistniejący ruch i powodować nieostrość. Wiele nowszych aparatów automatycznie rozpoznaje statyw, ale mimo to sprawdź ustawienia i zalecenia producenta. Statyw przyda się zwłaszcza wtedy, gdy chcesz powtarzać ujęcie tego samego obiektu, na przykład o różnych porach dnia.
- Wyłącz stabilizację lub ogranicz jej działanie podczas panoramowania. Przy celowym, płynnym ruchu aparatu stabilizator może próbować go skorygować i zakłócić prowadzenie kadru. Jeśli aparat lub obiektyw oferuje tryb panoramowania, skorzystaj z niego; w przeciwnym razie wyłącz stabilizację i poruszaj aparatem płynnie.
- Nie zastępuj stabilizacją sprzętu do stabilnych ujęć. Stabilizacja w aparacie nie usuwa dużych drgań ani nie zastąpi statywu, gimbala czy steadicamu. Gimbal pomaga utrzymać aparat podczas ruchu w kilku osiach, a steadicam sprawdza się przede wszystkim podczas filmowania. Z kolei przy fotografowaniu ruchomych obiektów dobierz odpowiednio krótki czas naświetlania, ponieważ stabilizator nie zatrzyma ich ruchu.
Statyw, gimbal czy steadicam: alternatywy dla stabilizacji w aparacie
Statyw, gimbal i steadicam ograniczają drgania aparatu lub kamery, gdy stabilizacja w korpusie albo obiektywie nie wystarcza. Każde z tych akcesoriów sprawdza się jednak w innych sytuacjach:
- Statyw — unieruchamia aparat i pomaga zachować powtarzalny kadr, na przykład podczas fotografowania tego samego obiektu o różnych porach dnia. Przydaje się również w słabym świetle oraz przy zdjęciach wymagających nieruchomego ujęcia. Nie sprawdzi się natomiast przy płynnym podążaniu za poruszającym się obiektem.
- Gimbal — elektronicznie stabilizuje aparat lub kamerę i kompensuje drgania w trzech płaszczyznach. Dzięki temu sprawdza się podczas filmowania z ręki, gdy operator idzie lub zmienia pozycję, a obraz ma pozostać płynny.
- Steadicam — to mechaniczny system stabilizacji, którego używają głównie operatorzy filmowi, także podczas nagrywania telefonem. Ułatwia uzyskanie płynnych ujęć w ruchu bez mocowania kamery na statywie.
| Zalety | Wady |
|---|---|
| - Stabilizacja w obiektywie pomaga ograniczyć rozmycie zdjęć przy słabym oświetleniu i podczas fotografowania z ręki. - Ułatwia wykonywanie spontanicznych zdjęć bez statywu, także szybkich ujęć i selfie. - Optyczna stabilizacja (OIS) wykrywa ruch aparatu za pomocą żyroskopu i przesuwa układ optyczny w przeciwnym kierunku. - Dostępne są różne rozwiązania: stabilizacja w obiektywie, w korpusie (IBIS), elektroniczna (EIS) oraz hybrydowa (HIS), łącząca metody optyczne i cyfrowe. - System pięcioosiowy IBIS może kompensować ruch aparatu w pięciu osiach. - Gdy stabilizacja aparatu jest niewystarczająca, można użyć zewnętrznych akcesoriów: statywu, gimbala lub steadicamu. |
- Stabilizator nie eliminuje bardzo dużych drgań. - Stabilizacja optyczna nie zamraża ruchu fotografowanego obiektu — przeciwdziała przede wszystkim drganiom aparatu. - Elektroniczna stabilizacja (EIS) może pogorszyć rozdzielczość obrazu. - Stabilizacja w obiektywie nie sprawdza się podczas wykonywania panoram, gdy aparat musi poruszać się w trakcie kadrowania. - Stabilizacja nie zawsze jest włączona automatycznie, a nie każde ujęcie jej wymaga. - Nie ma jednej metody odpowiedniej do wszystkich sytuacji; wybór zależy m.in. od rodzaju zdjęcia i warunków oświetleniowych. |
